КҮЛ
1омоним зат есім. 1. Отын жанып біткеннен кейінгі пештегі т.б. қалдық. 2. химиялық. Отындардың толық жануы кезінде олардың құрамындағы минералдық қоспалардан түзілетін жанбайтын қалдық. Күл болды. а) Бытшыты шықты, күлталқан болды. ә) Ештеңесі қалмай бүлінді, істен шықты. Күл болмаса, бүл [ бұл ] болсын. Не болса, о болсын, білгенін істесін. Күлге айналды. Күлталқан болды, бытшыты шықты. Күлге аунаған тауықтай. Әлем-жәлем, кірқожалақ. Күлге аунаған [ шөккен ] түйедей [ түйеше ]. Үсті-басы шаңшаң, ұйпалақұйпалақ. Күлге шөккен түйедей болды. Омадай боп отырды. Күлге шөккен кәрі бура. Қаруы қайтқан, қуаты тайған адам. Күл күндес. Бесекелес, бірінбірі көре алмайтын көршілестер. Күл қылды [ етті ]. а) Ештеңесін қалдырмай өртеді, жағып жіберді. ә) Жоқ қылды, жоғалтты. Күлмен ұшықтады. этнографиялық. мифологиялық. Ауырған жеріне күлді жағып, ауруы күлмен ұшып кетсін деп ем-дом жасады. Күл септі. а) Қанды тоқтату үшін аққан жеріне күл салды. ә) этнографиялық. Соғымға жылқы сойғанда соғым шүйгін болсын деген ырыммен күл себіледі. Күл тозаңдары. геологиялық. Өте Күлін сабады. Үйінде отырып қарғапсіледі, тілдеді. Күліңді суырармын! Отыңның басына ойран салармын. Күлің шашылмасын, түндігің ашылмасын [ төңірегің жаншылмасын ]. қарғыс сөз. Балаң болмасын, малың болмасын деген мағынада. Күлі сөнді. Бәрі де су сепкендей басылды, қызық қалмады, көңілі құлазыды.