ОЙРАН
1омоним [ ир. ] зат есім. Тас-талқан, бүліншілік; әлек. Ойран болды. Астанкестені шықты, қирады, бүлінді. Ойран етті [ қылды ]. Тасталқанын шығарды, бүлдірді, күлталқан етті. Ойран салды. Тас-талқан етті, күлталқанын шығарды, қиратты. Ойран салдыртты. Ойрандатты, астанкестеңін шығартты. Ойранын шығарды. Быт-шыт етті, бұзды, берекетін алды. Ойраны шықты. Быт-шыт болып қирады, күлталқан болды.