ҚЫЛ
зат есім. 1. Жалқұйрықтың, кекілдің жіңішке талдары. 2. Жалпы қылшық, түк, жүн-жұрқа. 3. техникалық. Арнаулы мақсатта қолданылатын бүгілген, иілген жіңішке сым. Қыл арқан. а) Жылқының жалы мен құйрығынан есілген, сусып тұратын жуан жіп. ә) «Бұғау», «өлім» деген мағынада. Қылға тізді. Түгін қалдырмай жиып-теріп, жіпке тізді. Қылға ілініп тұр. Қиын жағдайға тап болды, қауіпті күйге түсті. Қылдан қылшық айырды. Аққарасын анықтады. Қылдан тайды. Жаңсақ кетіп, жаңылды, қате басты, жаңылды, әділдіктен кетті. Қыл жалаулы. Қыл тағылған жалауы бар. Қыл желке. Мойын тұс. Қыл жуытпады. Жуыпшайып, кір келтірмеді, қорғаштады. Қыл жұтты. Арамдық істеді, сұғанақтық жасады. Қыл кеңірдектен қысты. Жан алқымнан алды. Қыл қабатын қылыш. Жалманы аса өткір, таңдаулы қылыш. Қыл қапқан. Аса өткір, қылпып тұрған. Қыл қимылдатпады. Түк істетпеді. Қыл мойын. а) Мойынның денемен жалғасқан жері. ә) Жіңішке, ұзын мойын. Қыл мойынға тақады. Өлім халіне келді, өлер жеріне жақындады. Қыл үстінде [ ұшында ]. Мүшкіл халде, қиын жағдайда. Қыл шайнап, дән жұтпады [ жұтқан жоқ ]. Жамандық iс жасамады. Қыл шапан. Түкті, түгі шыққан шапан. Қылы қылшығы қисаймады. Ештеңесі кетпеді, шығын болмады, дәнеңесі кетпеді деген мағынада. Қылы сынбады. Қоңын бермеді, арықтамады; шығынға ұшырамады.