ҚОРЛЫҚ
зат есім. 1. Әлсізге күштінің көрсеткен озбырлығы, үстемдігі; зәбір, жапа. 2. ауыспалы мағына. Ұят, намыс, арға тиетін нәрсе. Қорлығына төзбеді [ шыдамады, көнбеді ]. Істеген зорлығына көнбеді. Қорлығын [ бейнетін, азабын ] тартты. Азаптанды, қиналды, қорлық көрді. Қорлығы өтті. Әбден намысына тиді, қорлады; ызасы өтті; тізесі батты. Қорлық көрді [ тартты ]. а) Қорланды, біреудің ызасы өтті. ә) Азабын шекті, азаптанды. Қорлықпен өлді. Өмірі азаппен өтті, рақат көрмеді. Қорлықпен өтті. Өмірі азаппен, тар шылықпен, біреуден көрген зәбіржапамен өтті. Қорлық сөз. Намысқа тиетін, адам арын аяққа таптайтын, ауыр сөз. Қорлықта жүрді. Азап өмір, қиыншылық көп көрді. Қорлықта өлді. Ит өліммен өлді, азап, қиыншылықпен өмірден өтті. Қорлықты көтерді. Шыдады, төзді.