О
1 зат есім. лингвистикалық. 1. Тілдің кейін жиырылып, еріннің дөңгеленуі арқылы жасалатын еріндік, ашық, жуан дауысты дыбыс; фонема. 2. Осы ашық дауысты дыбысты таңбалайтын әріп. О 2 о д. 1. Адамның алуан түрлі сезімімен байланысты айтылатын одағай сөз. 2. Есіркеп мүсіркегендікті, жаныашығандықты, аяушылықты білдіретін одағай сөз. О, бәрекелді. Бір нәрсені құптау, мақұлдау, сүйсініп, разылық білдіру үшін айтылады. О, дариға. а) Таңғалу, масаттану немесе өкіну мағынасында айтылады. ә) Аңсау, сағыну мәнінде қолданылатын сөз. О, Жасаған [ Тәңірі ]. Жаратқан Аллаға, Құдайға жалыну, жалбарыну, өтіну мағынасын білдіру үшін айтылады. О, пәлі. Таңырқау, таңдануды білдіру үшін айтылады. О, тоба [ тәуба ]. Бір нәрсеге таңдануды немесе өзіне-өзі шүкіршілікті, қанағат етуді білдіру үшін айтылады. О3 есім. Ол есімдігінің сөйлеу тіліндегі ықшамдалған түрі. Обаста [ бастан ]. Әуелгі кезде, әуелден, ежелден, алғашқы кезден. О бір. Сонау, анау кез. О ғұрлы [ құрлы ]. Оншама, сонша. О дүние. діни. Діни наным бойынша, адам өлгеннен кейін де тіршілік етедіміс дейтін ақыреттік өмір, махшар. О дүниеге аттанды [ кетті, сапар шекті ]. Қайтыс болды, өлді, дүние салды. О дүниелік болды. Қайтыс болды, көз жұмды. О жақ, бұ жақ. сөйлеу. Жан-жақ, айнала, төңірек. О жыл. Әңгіме болып отырған, өткен жыл. О заман да, бұ заман. Бұрын-соңды, ілгері-кейінді. О қып, бұ қып. сөйлеу. Өйтіпбүйтіп, амалдап. О несі. Онысы несі, ол не қылғаны.