СӨЙЛЕУ
Сөйле етістігінің қимыл атауы; адамның тіл амалдарын пайдалану арқылы пікір, ой білдіру әрекеті. Сөйлеу айшықтары. әдеб. Тыңдаушыға әсерлі болып, сөйлеудің әсемдігін, мәнерлілігін, экспрессивтік мәнін күшейтіп беретін синтаксистік құрылымдардың ерекшеленген формалары; мыңдаған жылдар бойы қалыптасқан, шешендік сөзде жиі қолданылатын амалтәсілдер. Сөйлеу мүшелері. анатомиялық. Негізгі физиологиялық қызметімен (тыныс алу және ас қабылдау) қатар тіл дыбыстарын жасауға қатысатын адамның дене мүшелері; сөйлеу дыбыстарын құрайтын ауыз қуысындағы мүшелер. Сөйлеу тілі. лингвистикалық. Ауызекі сөйлесу тілі. Сөйлеу тілінің лексикасы. лингвистикалық. Адамдардың күнделікті қарымқатынастағы үйреншікті жағдайда қолданылатын, сөйлеу тіліне, яғни әдеби тілдің ауызша түріне тән сөздердің жиынтығы.