ҚОҢЫРАУ
1омоним зат есім. 1. Металдан (мыстан) конус тәрізді етіп жасалған, ішінде тербеліп тұратын тілі бар, сол арқылы дыбыс шығарып белгі беретін, хабарлайтын құрал. 2. Телефон, сағат т. с. с. құралдардағы арнайы дыбыс беретін құрылғы және сол заттың дауысы. Қоңырау білезік. этнографиялық. зергерлік. Екі ұшы бір-біріне айқастырылып жасалатын, қабыспалы білезік түрі. Қоңырау қалып. кәс. Қоңырау құятын қалып. Қоңырау соқты. а) Мектепте сабақ арасында үзіліс болғанын не сабақ басталғанын білдіріп, қоңырау шырылдатты. ә) Телефон шалды, хабарласты. Қоңырау соғылды. Қоңырау шылдырлады, қоңырау қағылды. Қоңырау сырға. этнографиялық. зергерлік. Қоңыраулы, салпыншақтарына қоңыраушалар бекітілген сырға. Қоңырау таққан құба нардай болды. Елден ерекшеленді, өзгешеленді. Қоңырау үнді [ көмей ]. Сыңғырлаған ашық дауысты. Қоңырау шашақ. этнографиялық.қолөнер. Сырт түрі қоңырау тәрізді төгілмелі шашақ.