ҚАРАҚШЫ
1омоним зат есім. 1. этнографиялық. Ат жарысының аяқталу шегін (мәрені) айғақтап тұратын (ашық түсті шүберек байланған ұзын сырғауыл т.б.) белгі; мәре. 2. Итқұсты, ұрықарыны шошыту үшін мал қотанының шетіне, бақшаның басына қойылатын адам пошымдас бейне. 3. Ағаштан, тастан қойылған белгі, нысана. 4. ауыспалы мағына. Бір нәрсенің жетер жері, шығар кезеңі. Қарақшы көтерді. этнографиялық. Шүберек байлаған сырықты арыбері көтеріп, қозғап белгі берді, шақырды. Қарақшы ту байлады. этнографиялық. Ат бәйгесінің басталатын және аяқталатын жеріндегі көмбеге белгі ретінде шүберек байланған сырық орнатты. Қарақшы тігілді. этнографиялық. Ат бәйгесінің басталатын және аяқталатын жеріне көмбеге белгі ретінде шүберек байланған сырық орнатылды.