БҰЙРЫҚ
1омоним зат есім. 1. ресми. әскери сөз. Мемлекеттік, мемлекеттік емес әкімшілік, басқару шенi жоғары әскери орындар тарапынан берілетін ресми әмір, басқару актісi. 2. Бiреудің әмірi, өкімi. 3. діни. Алла тағаланың нәсіп еткенi, Құдайдың салғаны; жазмыш. Бұйрығынан бас бұрды. Әмірін орындаудан бас тартты, құзырына бағынбады. Бұйрық алды. Нұсқау, жарлық алды. Бұйрық бердi [ еттi, қылды ]. Әмір еттi, жарлық қылды, бұйырды. Бұйрық болса. Бұйырса, сәтi түссе. Бұйрық дәмін татқызды. Алла нәсіп еттi. Бұйрық жеттi. діни. Ажал төндi, дүниеден озар сәт келдi. Бұйрық рай. лингвистикалық. Әрекеттi орындауға шақыруды, тыңдаушыны қимыләрекетке итермелеудi білдіретін етістік формасы. Бұйрық салды. Әмір еттi, бұйырды. Бұйрық хабар. Орындау керек деген белгi, орындалуға тиіс әрекет туралы ақпарат.