ӘМІР
1омоним [ араб тілі. ] зат есім. 1. Бұйрық, жарлық, үкім. 2. тарихи. Шығыс елдеріндегi әскербасылық атақ. 3. тарихи. Байырғы түркi халықтарында мыңдық, он мыңдық (түмен) әскердi басқарып, кейіннен елбасылықты да ұстаған билеушi топтың атағы. 4. ауыспалы мағына. Билеушi, билік иесi. Әмір бердi [ еттi, қылды ]. а ) Бұйырды, өктем сөйледi, билік жасады. ә ) Басқарды, жарлық еттi, билігін жүргіздi. Әмір құлы. Берілген әмірдi орындаушы. Әмір мағруф. ескi кіт. Ғылым-білім иесi. Әмірi жеттi. Құдіретi келдi, күшi жеттi. Әмірi жүрмейдi. Күшi келмейдi, билігi өтпейдi. Әмірінде болды. Қарауында, иелігінде болды. Әмірін екi етпедi. Айтқанын бұлжытпай орындады. Әмірін жүргіздi. а ) Дегеніне көндірдi, билік құрып, үстемдік жасады. ә ) Сөзін тыңдатты, бағындырды. Әмірін өткіздi. Тiлін алдырды.