ҚАЛА
[ ир. ] зат есім. 1. Халқының саны белгілі бір мөлшерге жеткен, тұрғындары негізінен өнеркәсіп пен құрылыста, қызмет көрсету мен сауда орындарында, ғылыми, мәдени мекемелер мен басқару аппараттарында т.б. салаларда қызмет ететін ірі елді мекен. 2. көнерген сөз. Отырықшы мекен; кент. 3. ауыспалы мағына. Қорған, сүйеніш, тірек. Қала әкімшілігi. саяси. Қалалық басқару органы. Қала әкімi. қоғ. саяси. Қалалық мемлекеттік атқару органдарының басшысы. Қала дабыры. Қаланың ушуы. Қала көлігі. Қала аумағында және қала маңындағы аймақта жолаушы және жүк тасымалын, сондай-ақ қаланы көркейтумен байланысты жұмыстарды атқаратын көлік түрлерінің кешені. Қала құрылысы. Қала салудың жоспарлы теориясы мен оның іске асуы; қоғам өмірінің материалдық ортасын ұйымдастыруға арналған архитектуралық қызметтің ғылымитәжірибелік түрі. Қала тұрғындары. Қалалар мен кенттерде тұратын халық.