МЕКЕН
1омоним [ араб тілі. ] зат есім. 1. Қоныстанып орын тепкен жай, қоныс. 2. Халқы бар қоныс, ауыл. 3. Тұрақ, баспана. 4. Құстардың жанжануарлардың мекендеп, тұрақтаған жері. Мекен алды. Мекендеді, жайлады. Мекен болды. Тұрақ болды. Мекен етті [ қылды ]. Қоныстанды, орын тепті, орнықты. Мекеннен күсті. Мекендеген жерінен кетті. Мекен пысықтауыш. лингвистикалық. Қимылдың, ісәрекетінің болу орнын, беталысын, қайдан екенін білдіретін пысықтауыш. Мекен таппады. Тұрақтамады, тұрлау таппады. Мекен тепті. Орналасты, орнықты, тұрақтады, қоныстады. Мекен үстеу. лингвистикалық. Қимылдың орнын (мекенін), бағытын білдіретін үстеу.