БҰҚА
1омоним зат есім. 1. Сиыр малының піштірілмеген еркегi; тұқымдық аталығы. 2. ауыспалы мағына. Бас көтерер азаматтары. Бұқа – буға, азбан – дуға. Құр кеуде, босқа тыраштану. Бұқа буға [ азбан дуға ] семірер. Босқа тыраштану, дырду, думан, даурықпаға бос масаттану. Бұқа бұғақтау. Бұғағы бұқаның әукесi тәріздi қатпарланып, салбырап тұрған (адам). Бұқаға қосты. Күйi келген сиырға бұқа жібердi, шағылыстырды. Бұқа қосу. малшаруашылық. Шағылыстыру. Бұқа дауысты. Даусы күжілдеген, күрілдеген. Бұқа көз. Төңкеріле қарайтын ала көз. Бұқа қарасқа алды. Көзін алартып, сүзе қарады; жақтырмады. Бұқа мойын. Бұқаның мойнындай күжірейген, жуан мойын. Бұқа мінез. Дүлей, ұр да жық мінез. Бұқа тамақ [ сағақ ]. Алқымы салбыраған, бұғағы салыңқы.