КӨН
зат есім. қрi қараның терісінен иленген қатты былғары. Көн бет. Сөз өтпейтін арсыз, ұятсыз. Көн етік. этнографиялық. Көннен тігілген, кедей-кепшік киетін ескі, нашар етік. Көн етікке құрым шұлғау. Әр нәрсе өзіне лайығымен, әркім өз теңімен деп, кеміту мағынасында. Көн етіктi. Кедейкепшік, жарлы-жақыбай. Көн көңілдi. Тас бауыр, қатыгез. Көн табан. Жалаң аяқ көп жүріп, қарайып қалыңдаған табан. Көн шалбар. Көннен тігілген шалбар. Көн шалбар бұтынан түспедi [ бұтына жабысты ]. Құлдықта жүрдi, біреуге басыбайлы жалшылық күн кештi. Көн шарық. а) Өгіз терісінен тігілген жеңіл аяқкиім, шәрке. ә) Күнi қараңғы. б) Қара күйе, жаманат. Көн шоқай. Жылқы, сиыр малдарының бас терісінен бүріп тігілген, шандып байлайтын жібi бар, жеңіл аяқкиім. Көнi жібімей, топалаң келгір. қарғыс сөз. Көңілің көтерілмей қалсын, ауру келсін деген мағынада. Көнi кептi [ қурады ]. а) Қатты шөлдедi, сусады. ә) Бiр нәрсенi аңсады. Көнін жібіттi. Терлептепшіп, көңілi жадырады. Көнін сүйреттi. Титығы құрып, шаршапшалдықты, қажыды. Көнін сүйреуден босатты. Еркіндік берді, азат етті. Көнің кепкір [ қурағыр ]. қарғыс сөз. Шөлден қаталап қалғыр деген мағынада.