БҰЛАҢ
1омоним зат есім. 1. Түлкi құйрығының ұшы. 2. Ұзындау, шұбалаңқы нәрсенің әрлi-берлi теңселуi, тербелуi; бұлғақ қағуы. 3. ауыспалы мағына. Бүлкіл жүріс, жортақ. 4. ауыспалы мағына. Қулық, айла. Бұлаң бердi. а) Жалт еттi, қараң еттi. ә) Елестедi, елес бердi. б) Алдады, қулыққа басты. Бұлаң еттi. а) Жалт бердi, қараң еттi, кенет көзге түстi. ә) Елес бердi, елестедi. Бұлаңға салды. Алдады, қулыққа басты, алдаусыратты. Бұлаң жүріс. Бір қалыпты сар желіс. Бұлаң қақты. а) Құйрығын бұлғаңдатты, ирелеңдеттi. ә) Бұлғақтады, желбіредi. б) Мың бұралды, майысты, сылаңдады. в) Ойнақшыды, тулады. Бұлаң құйрық. а) Жылқы малының бірқалыпты жортып отыратын жүрісі, ылдым-жылдым жүріс. ә) Қу, айлакер, алдамшы. Бұлаң құйрық желіс. Бірқалыпты сар желіс. Бұлаң құйрыққа салды. а) ылдым-жылдым жүрді, жортып отырды. ә) Сөзінің ұшын ұстатпай, қулығын асырмақ болды. Бұлаң қылды. Алдады, алдаусыратты.