БҰЛҒАҚ
1омоним зат есім. 1. Бұлғаң-бұлғаң етушілік, теңселушілік; бұлғаң. 2. ауыспалы мағына. Сенделіп бос жүрушілік, найқалушылық. Бұлғақ бас. Ешнәрсенi ойламай, сыртын түзеп, сенделіп, бос жүретін (адам). Бұлғақ қақты. Бұлғаң-бұлғаң еттi, теңселдi, шайқалды, тербелдi. Бұлғақ қақтырды. Теңселттi, шайқалтты, бұлғақбұлғақ еткіздi.