ШЫРҒА
1омоним зат есім. саятшылық. 1. Саят құстарын дәніктіріп баулу үшін бір басына өзге аңның терісіне орап қойылатын жем. 2. Құсты қолға үйреткенде, аңға түсуге баулығанда қолданылатын тұлып. 3. жергілікті сөз. Құсты (бүркітті) қайта қондыру үшін қажетті алдамшы қалта. Шырғаға көнбеді. Айтқанға мойынсұнбады. Шырғаға түскен құстай. бейнелі сөзқолданыс. Топырлап, шүпірлеп бірінбірі білмей. Шырғаға шақырды. а) Аңқұстарын алдамышпен, далбаймен шақырды (кей жерлерде далбайды «шырға» дейді). ә) Алдаусыратып сыр тартты, сынап көрді. Шырғасы берік [ мықты ]. Күші басым, бұғауы мықты. Шырғасы келіссе. Бағыпқағуы, баптауы жақсы болса. Шырға тастады. Араға от салды, ынтымақты бұзды. Шырға тартты. а) Қыран құсты дәніктіру, қанатын бекіту үшін сүйреткен түлкі терісіне қызыл байлап алдырды. ә) Біреуді алдап үйіріп алды, епке келтірді. Шырға тарту. саятшылық. Бүркітті ауыздандыру үшін өлген қоянды ұзын жіпке байлап жіптің ұшынан ұстап, атқа мініп шабу, бүркітке қоянды алдырту әдісі. Шырғасын шығармай. Түгін қалдырмай, бәрін айту.