КЕТІК
1омоним зат есім. 1. Кесе, табақ, аққұман сияқты заттардың бір шетінің кертілген сынығы. 2. Тесік, ашық жер. 3. Түскен тістің орны. Кетік аяқ сындыру [ лақтыру ]. этнографиялық. Ұлыстың ұлы күнi – Наурыз келгенде ескірген киімдердi өртеп, кетік аяқтарды сындырып, жаңаруға ырым ету [ ертеректе табақ, кесе, шайнек сияқты ыдыстарды ернеуінің шүмегінің бір шетi сынып кертілген жағдайда оларды мыспен, жезбен құрсаулап пайдаланған; кетік ыдыстарды пайдаланғанмен, онымен қонақ кісіге шай, тамақ ұсынбаған ]. Кетік біткен. Кетілген жердің бәрі, түгелі.