КЕДЕЙ
[ ир. ] сын есім. 1. Халтұрмысы нашар, малмүлкі, ішіпжемі кем, жетіспейтін (адам, ауыл, халық, ел, т.б.). 2. Жұтаң, жетімсіз, аз; бай емес, тапшы. // Киер киімі, ішер тамағы жетіспейтін, күнкөрісі қиын шаруа; жарлы-жақыбай. // қоғ. әлеум. Байларға қарама-қарсы қойылатын, тұрмыстық халахуалы төмен әлеуметтік топ, соның өкілі. Кедейдікі көзеде. Кедейдің байлығы тамағынан артылмайды, қоры жоқ, бары – табағындағы ішер асы. Кедейдің аузы асқа тисе, мұрны қанайды. Кедейді иектеген қырсық қалмайды, кедей сорды қоса табады. Кедейдің жеті қаңтаруы бар. Кедейге келер жеті қырсық бар. Кедейдің керінен сақта. көнерген сөз. Кедейдің керіліпсозылғанына, кербезденуіне не жорық.