ИНДУКЦИЯ
[ латын тілі. induсtіo ] зат есім. 1. философиялық. Жалқыдан жалпыға, белгіліден белгісізге қарай ой қорыту тәсілі. 2. физикалық. Электр тогының магнит жолында немесе магнит өрісінің өзгеру кезіндегі, белгілі бір өткізгіштегі қозуы, электромагниттік өрісті сипаттайтын шама. 3. физиологиялық. Бірінің пайда болуы оған қарама-қарсы екіншісінің дамуын тудыратын жүйке жүйесіндегі қозу және тежеу үдерістерінің өзара әсері. 4. биологиялық. Эмбриологияда дамып келе жатқан ұрықтың бірмүшесінің өзімен жанасқан басқа мүшеге әсер етуі және басқа мүшенің даму бағытын өз сипатында немесе басқа сипатта өзгертуі. Индукция әдісі. геологиялық. Жер қыртысының өткізгіш өңірлерінде айнымалы электр тогының жерлендірілмеген контурларымен электромагниттік өріс жасалатын электрбарлау әдісі. Индукция заряды. физикалық. Электр тогы жүрген кезде пайда болатын уақытша зарядтар. Индукция уақыты. геологиялық. Минерал түйіршігінің ауа көпіршігіне жабысуына қажетті соқтығысу уақытының ең аз мөлшері.