ОМЫРАУ
зат есім. 1. Жанжануардың, адамның көкірегі, кеудесі. 2. Киімнің кеуде тұсы. 3. ауыспалы мағына. Әйелдің кеудесі, емшегі . 4. ауыспалы мағына. Менмен, кеудемсоқ. 5. жергілікті сөз. Өмілдірік. Омырауға алды [ салды ]. Кие жөнелді, күш жұмсады, кеудеге салды. Омыраудағы бала. Емшектегі бала; емізулі бала. Омырау жасады. Кие жөнелді, кеудеге салды. Омырау көрсетті. Кеудесін көтеріп мықтысынды. ә) Өктемдік жасады, тізе батырды. Омырау қақты. Бір орнында тыпыршып тұрып алды (жылқы туралы). Омырау қалта. Төсқалта. Омырау қамыт. этнографиялық. Түйе қамыттың желкелігі. Омырау қылды. Айбат жасады, қыр көрсетті. Омырау соқпа. Өз айтқанынан басқаға көнбейтін кеудемсоқ, ожар. Омырауы аңқыды. Киімінің жағасы жиналмады, кеудесi ашық-шашық қалды, жағасы далиды. Омырауы боялды. Ағыл-тегіл жылады, егілдi. Омырауы дал [ есіктей аңқиған ]. бейнелі сөзқолданыс. а) Ұзақ жүріске төзімді, жүйрік қазақы жылқыға тән ат сынының бір белгісі, омырауы кең (жылқы). ә) Кең кеуделі, еңгезердей, алып (адам, жігіт). Омырауы даладай. бейнелі сөзқолданыс. Төсi кең, мықты (ат туралы). Омырауы жасқа малынды [ боялды ]. Зар қағып, еңіреді, қайғыға батты. Омырауымен соққандай. Өркеуде, қажымайтын. Омырауын ашты. Шын пейіл білдірді, құшақ жайды. Омырауын оққа төседі. Басын өлімге байлады. Омырауын шерге толтырды. Қайғыға салынды, қайғырды, шерленді.