ҚАЛАУ
1омоним зат есім. 1. этнографиялық. Бұйымтай сұрап, қалап алмақшы болған нәрсе, қолқа. 2. Тілек-талап, ниет. 3. философиялық. Адамның өміртіршілігінде өзінің ішкі дүниесінің “мені” бойынша өмір сүру салтын саналы түрде қалауы. Қалау рай. лингвистикалық. Сөйлеуші жақтың қимыл, ісәрекетті қалауын, оған ынтасын, тілек, ниетін білдіретін етістік түрі. Қалауын тапса, қар жанар [ қар үстіне от жанар ]. Ретыңғайын, жолжөнін келтірсе, орнына келмейтін, қалауындай болмайтын іс жоқ деген мағынада. Қалауың білсін. Ұнатқаның болсын, өзің біл; еркің білсін.