ҚОРА
1омоним зат есім. 1. Қабырғалары ағаш, қамыс не саманнан қаланып, төбесі жабылған, мал қамауға арналған орын, жай. 2. Есік алдындағы төңірегі қоршалған ашық жер, аула. 3. Ауылдағы қой жататын ашық жер, қотан. Қора баспақ. жергілікті сөз. Астындағы қидың мезгілінде алынбауынан болатын қойдың өкпе ауруы. Қораға түсті. Ұрлық қылды деген мағынада. Қорасы қойға толды. Мал бітті.