ҚОН
= етістік. 1. Ұшып келе жатқан құс не қанатты жәндіктің қанаттарын жинап, ұшуын доғарып жерге, талға т.б. табан тіреп отыруы. 2. Әуедегі ұшақтың белгіленген жерге келіп түсуі, ұшуын тоқтатуы. 3. Көшкен елжұрттың үй тігіп, уақытша мекендеуі, белгілі бір жерге тұрақтауы. 4. Түнеп шығу. 5. Бір жерге жайғасу, отыру. 7. ауыспалы мағына. Киімнің шақ келуі, құйып қойғандай, жарасып кетуі. Қона жатты. Бірнеше күн қатарынан қонды, жатажастанды. Қона кетті [ қалды ]. Киім құйып қойғандай болды, тура келді; жарасты. Қонарын сай, көшерін [ ұшарын ] жел біледi. Қайда барары, не iстерi белгісіз, өзінде ерік жоқ адам туралы айтылады.