ҚАШАУ
1омоним зат есім. 1. Ағаш, тас, темір сияқты қатты заттарды жонатын, ағашты бұрыштап тесетін, оюлап шабатын, құрал өңдейтін, ою-өрнек түсіретін құрал. 2. Шапқы, бәкi. 3. к е н. Үңгу бетіндегi таужыныстарды бұзатын бұрғылау құралының негізгi элементi. Қашау тәріздендi. Үшкірлендi. Қашау темір. Кесуге арналған жүзi бар құрал.