АЗА
[ араб тілі. ] зат есім. этнографиялық. 1. Кiсi өліміне байланысты қайғы-қасірет. 2. Кiсісi өлген үйге жақын туыстары мен жегжаттарының малдай не заттай алып баратын жәрдемi. 3. Өлген адамға қайғыруды білдіретін о дүниеге жөнелтуге байланысты жасалатын қаре кеттер, оның рухы мен құрметіне жасалатын түрлi рәсімдер жүйесi. Аза бердi [ азаға салды ]. этнографиялық. Ескi дәстүр бойынша өлген кісіге көңіл айтып, оған арнайы аталған мал, дүние апарды. Аза бермейдi. Ешкімге жәбір көрсетпедi, қиянат жасамады. Аза бойы қаза [ тік ] болды [ тұрды ]. Зәресi қалмай қорықты, қатты шошынды. Аза бойы қаза болды [ тұрды, тік тұрды ]. Жаны түршіктi, шошынды; жек көрдi. Аза бойы тік тұрды. Азар да безер болды, жаны түршікті. Аза [ азалы ] болды. Қайғырып, қасірет шектi, аза тұтты. Аза күн. Қайғылы, қаралы күн, мезгіл. Аза [ азасын ] күттi [ қылды ]. Өлген кісінi жоқтады, басына барды. Аза тартты. а) Мехнатын көрдi, азабын шектi. ә) Қайғыға ұшырады, өлім қайғысына күйіндi. Аза тұтты. Марқұмды өлген соң барлық әдетсалтқа лайық қадірледi; қатты қайғырды, қапаланды.