КЕКІЛ
1омоним зат есім. 1. э т н. Қазақтың т.б. түркі халықтарының ертедегі тіл көзден сақтайды деген танымтүсінігі бойынша баланың маңдайына қойған бір шоқ шаш. 2. Жылқының, түйенің маңдайындағы бір шоқ қыл, шуда. 3. Әйел адамның басқаларынан қысқа етіп қиған маңдай шашы. Кекіл кесті. Араздасты, ат құйрығын кесісті, біржола айырылысты. Кекіл қақты. а) Басын шұлғыды, изеді. ә) тез-тез жүрді, ылдым-жылдым басты. Кекіл қойды. Маңдайына кішкене ғана шаш қалдырды. Кекіл түйді. Бел байлап кірісті, сыбанды. Кекіл шаш. Қасының тұсынан қиылған, маңдайына қойған шаш, маңдай шаш.