БАБА
[ ир. ] зат есім. 1. Арғы ата, үлкен ата. 2. экспрессивті. Құрметтеу, қадір тұту мағынасында жеке адамның атына тіркесе айтылатын сөз. 3. сөйлеу. Қарт, қария. 4. мифологиялық. Халық ұғымында, адамның арғы тегін аруақ тұтып, содан көмек сұрап жалбарынғанда сүйенетін пірi. Баба буын. Алдыңғы ата ұрпақ. Баба Қайып. мифологиялық. Ежелгi түркi халықтарының нанымсенімi бойынша жолаушы адамды қолдайтын пір. Бабаңды көрмей кетемін. сөйлеу. Жүзіңдi көрмеймін, атабабаңнан бастап сыйламай кетемін деген мағынадағы қарғану сөз. Баба түктi шашты әзіз. мифологиялық. Қазақ фольклорында қолдаушы, қауіпқатерге ұшыраған адамға көмек көрсетушi аруақ түрінде бейнеленген әулие. Баба тілі. лингвистикалық. Ата тіл; этностың қалыптасуына негіз болған, атам заманнан келе жатқан тіл.