ПІР
[ араб тілі. ] зат есім. 1. діни. Қаржы, қазірет, ишан сияқты ірі дінбасыларына қатысты ұғым. 2. мифологиялық. Адамдарды желеп-жебеуші, әулие. 3. ауыспалы мағына. Сиынушы, демеуші, сүйеуші. Пірге қол берді [ тапсырды ]. д і н и. Қазірет, ишан сияқты дін басының патиқасын алды, дін жолына түсті. Пірдің сөзін тұтынды. қолдаушының сөзін тыңдады, айтқанын орындады. Пір тұтты. Әулиедей көріп бас иді, құрмет тұтты, қастерледі. Піріне сиынды [ мінәжат етті ]. Піріне, жебеушісіне табынды. Пірін жат етті. діни. Әулиеге, пірге сиынды. Пірін шақырды. Жебеушісіне сиынып, соларды қуат көрді; жынын шақырды.