ШАЙТАН
[ араб тілі. ] зат есім. 1. діни. қбіліс, адам баласын аздырып, азғындатушы қара күш иесі, Алла тағалаға қарсы шыққан оттан жаралған бұрынғы пері. 2. оттан жаратылған, қбілістің бұйрығын орындаушылар. 3. ауыспалы мағына. Жын, ұстама. // Оңбаған, Құдай ұрған, соққан. Шайтан [ әзәзіл, сайтан ] азғырды. Жақсыдан айныды, жолдан тайды, бұзылды. Шайтан бақыраш. зат есім. жергілікті сөз. Теңіз жағасындағы молюскалардың қабыршығы (ракушка). Шайтан бұзды. Жаман iске арандап қалды, шайтанның арбауына түстi. Шайтанға ерді. Азды, азғындады. Шайтан [ Жын-шайтан ] қашады. діни. Бойында қасиетi бар діндар адамнан, құраннан қырсық, бәле алыс жүредi деген мағынада. Шайтан қашар бақсы. м и ф. Атақты, күшi, мысы басым бақсы. Шайтанның асуасына енді. діни. Шайтанның азғыруына сенді. Шайтанның ойнағы. Жынперінің мекені, жиналатын орны, жері. Шайтанның үйірі. зат есім. Шайтанның тобы, серіктесі. Шайтан тиек. зат есім. жергілікті сөз. Домбыраның бас тиегі. Шайтан түртті. Жын қақты, соқты, жаман жолға арандап қалды.