МҰНАР
[ араб тілі. ﻣﻧﺎﺮ ] зат есім. экологиялық. Ауа құрамында қатты бөлшектердің (түтін, шаң-тозаң бөлшектері т.б.) көптеп болуы салдарынан атмосфераның төменгі қабаттарының буалдыр тартуы. // Бұлыңғыр, күңгірт. Мұнар басты. Мұнарланды, күңгірттенді. Мұнар да, мұнар, мұнар күн. поэтикалық. Ауыртпалық басқан жайсыз шақты суреттеуде кездесетін сөзқолданыс; қайғылы, қаралы күн, ауыртпалығы мол, қиын-қыстау шақ. Мұнар жамылды [ мұнарға малынды ]. Мұнар басып, күн райы ашылмады. Мұнар қайғы. Еңсені көтертпейтін қалың қайғы. Мұнар тартты [ шалды, торлады, тұтты ]. Бұлыңғырланды, бұлдырланды, күңгірттенді. Мұнар тұнды. Тұман басты.