КЕЗЕК
зат есім. 1. Бір нәрсенің реті, жөні, орайы. 2. Бір нәрсе алу үшін, бір жерге кіру үшін, тәртіппен бірінен соң бірі тұрған адамдар тізбегі. 3. Жұмыс уақытының алмасып келу тәртібі (жүйесі), ауысым. // Бірінен кейін бірі, алма-кезек. Кезегі келді [ келгенде ]. Сәті түсті, орайы келді. Кезегін алды. Жолын алды; істі я сөзді бастау нәубетін алды. Кезек берді. Жол берді; айту я істеу кезегін берді. Кезек бермедi. Сөйлей бердi, тоқтамады; ешкімге мүмкіндік бермедi. Кезек дүние. Бірқалыпта тұрмай, алма-кезек ауысып отыратын өмір. Кезек келді. Реті, орайы, сәті келді. Кезек күтті. Ретін тосты. Кезек күттірмейтін. кітабистиль. Бірінші кезектегі, шұғыл (іс, жұмыс). Кезек күтуші. Кезекте тұрған адам. Кезек тимеді. Ұзақ күтті. Кезекпен сүт немесе май беру. этнографиялық. Байырғы қазақ қоғамында ауыл жақсыларының ақылдасуымен мүлдем малы жоқтарға уақытша берілетін азықтүлік жәрдемі, демеушілік көмектің бір түрі. Кезектен тыс. кітабистиль. Алдын ала жоспарланбаған, кезексіз.