БҰҒАЛЫҚ
зат есім. 1. Жылқы мен түйенің асауын ұстауға арналып, үш жағын iлмектеп, тұзақтап байлаған мықты қыл арқан. 2. ауыспалы мағына. Тосқауыл, күш, кедергi, қысым, тегеурін. Бұғалығын ала қашты. Бас асаулық еттi. Бұғалығын бұзды. Қысым қиянаттан құтылды, еркіндікке шықты. Бұғалық ала [ алып ] қашқан асаудай. Бас асаулық еттi. Бұғалық әкететін, бойлауық жеріне жеттi. Шегіне жеттi, көздегеніне келдi. Бұғалық салды. а) Тiзгіндедi; қысым жасады. ә) Өз еркіне бағындырды. б) Тұзақ салды, қыспақта ұстады. в) Тоқтатты. г) Қол артты; күш көрсеттi, қысымға алды. Бұғалық тастады. Асауға, қашағанға бұғалық салды, бұғалық лақтырды. Бұғалық түстi. Бiреудің еркіне бағынды, тізгінделдi, тежеуге түстi.