БЕЛБЕУ
зат есім. 1. этнографиялық. Киім сыртынан буыну үшін ыңғайлап жасалған ұзынша шүберек, iлмегi бар таспа тәріздi бұйым. 2. Былғарыдан, қайыс тан жасалған белдік. Белбеу басы. Белбеудің басына бекітілетін қапсырма, iлгек, таға сияқты бөлшегi. Белбеуін бекім буынды. сөйлеу. Белін бекем буды. Белбеуi шешіледi. Бұл жерде егілдi, ынтыға елжіредi деген мағынада.