БАРҚЫТ
зат есім. 1. Оң жағы тығыз түктi келген, жұмсақ, мақпал мата. 2. Барқыт матадан тігілген зат (киім, көрпеше, төсеніш т.б.). // бе й н. Қалың, қою, түктi. // бейнелі сөзқолданыс. Жайқалған, әдемi. Барқыт дала. поэтикалық. Көк майсалы, шөбi шүйгін шалғынды жер. Барқыт көк [ аспан ]. Қалың қараала бұлт торлаған аспан. Барқыт қара көз. Тұнық, қарашығы мақпалдай қанық, қою қап-қара көз. Барқыт тау. Ағашы, бұтасы мен шөбi қалың өскен, өсімдіктi, шөпшалғыны мол тау. Барқыт түн. Жата жайлы самалы бар, қою қара түн.