АҢҚАУ
сын есім. 1. Бейқам, қаперсіз, болбыр, өмірге бейімi жоқ. 2. Қулық, сұмдықты білмейтін, ақкөңіл. 3. Аңғал, сенгіш, ашықауыз. Аңқау басым. сөйлеу. экспрессивті. Өзінің аңғал дығын, сенгіштігін, болбырлығын айтып, аяу шы лықпен көрсету мәніндегi сөзқолданыс. Аң қау ел. а) Қулықсұмдықты білмейтін, арамдығы жоқ, ақкөңіл халық, жұрт. ә) Аңғал, сенгіш, аңғырт халық, жұрт. Аңқау елге арамза молда. Қоғамдағы өзгерістерден хабары жоқ ортаны билеу, басқару оңай деген мағынада. Аңқау қазақ. Қулықсұмдықты білмейтін, қанына сіңген сенгіштігімен, арамдығы жоқ аң ғырттығымен ерекшеленетін қазақ халқының ұлттық қасиетіне қатысты сөзқолданыс.