ШАУЖАЙ
зат есім. 1. Аттың шылбыры мен тізгінінің түйіскен тұсы. 2. Алқым, омырау. Шаужайға [ шаужайынан ] қақты. Шаужайға соғып, атты дегеніне көндірді. Шаужайдан алды. Жағадан алды, бөгет жасады. Шаужайға оралды [ жабысты, жармасты ]. Кесе-көлденең тұрды, бөгет болды. Шаужайдан ұстады. Кедергі болды. Шаужай қақтырды. Дегеніне көндірді, айт қанын істетті. Шаужайына жармасты. Жағасынан алды, бетінен алды. Шаужайынан айырылды. Еркіне жіберді, бос қоя берді. Шаужайынан қақпады. Жолына, ісіне бөгет жасамады, бетін қайтармады.