СЫНА
зат есім. 1. Үш жағы сүйірлеу етіп жасалған ағаш, тас жарғанда арасына қағатын, қысқа ағаш, я темір. 2. Етік, сырт киім тіккенде арасына салатын былғары. Сына болды. Екі араға жік салды, ретсіз килікті. Сына жазу. лингвистикалық. Ертедегі парсылар және кейбір халықтар қолданған, сынаға ұқсас сызыіша жазу. Сына қақты. а) Тарсылдатты, жағымсыз дауыс шығарды. ә) Миын жеді. б) Екі ортаға жік салды, араларын суытты. Сынасын тапты. Ретін келтірді, қиюын тапты.