СӘЖДЕ
[ араб тілі. ] зат есім.діни. 1. Намаз оқып тұрған адамның тізелері, алақаны, мұрны мен маңдайы жерге тигізіліп, «Субханә Рәббілйәл ағла» деп іштей айту арқылы намаздың әр рәкатында, рукуһ (бел бүгу) пен отырыстың арасында орындалатын Аллаға тәжім ету қимыл ишараты. 2. сөйлеу. Намаз оқып, Құдайға құлшылық қылғанда жерге жаятын ақ мата, жайнамаз. Сәждеге бас қойды. діни. Құдайға құлшылық етті, мінәжат қылды. Сәждеге басын салды. діни. Намаз оқып, сәжде жасады. Сәждеге басы тиді. діни. Құлшылық етті; намазға жығылды. Сәждеге барды. діни. Намаздың Аллаға тәжім ету ишаратын орындады. Сәждеге бас қойды. діни. Шариғат жолын ұстанды, намаз оқыды. Сәждеге басын ұрды [ қойды, тигізді ]. діни. Құдайға құлшылық етіп, намаз оқыды. Сәжде етті. діни. а) Намазда сәждеге барды, сәждеге бас ұрды. ә) Тағзым жасады, бас ұрып, құрмет көрсетті. Сәждеде жатты. діни. Басын жерге ұрып, Аллаға тағзым жасап жатып одан тілек тіледі [ Мұсылмандықта Алланың құлының өз Жа ратушысына барынша жақындайтын, тілек терінің мейлінше тез қабыл болатын кездерінің бірі намаз соңындағы (ең соңғы рәкаттағы) сәжде деп есептеледі, сондықтан намаздың соңғы сәждесінде тілек тілеу абзал ]. Сәжде қылды. діни. Құдайға құлшылық етіп, намаз оқыды, сәждеге барды.