ҚОБЫЗ
зат есім. м у з. Түркі халықтараның ысқышпен ысып тартатын екі, үш, төрт ішекті көне саз аспабы. Қобыз кеуде. Кеудесі қобыздың шанағындай иір. Қобыз қиқулатты. Қобыз ойнады, әнкүйге басты. Қобыз ойнады [ тартты ]. Қобызбен күй күйледі. Қобыз шалды. Қобыз тартты, ойнады. Қобыз шертті. Қобызда ойнады, қобыз тартты.