КЕБІР1омоним зат есім. 1. Шөл далалардағы бетіне тұзы шығып жататын, өсімдік өспейтін сортаң жер, тақыр. // Сортаң жердің (кебірдің) борпылдақ, бос топырағы. 2. Құрғақ, кебу.