ИНКОРПОРАЦИЯ
[ латын тілі. inсоrpоrаtіo ] зат есім. 1. термин. Өз құрамына қосып алу, бірігу. 2. заң. Әртүрлі кезеңде жасалған күшіне енген заңдар мен заң актілерін ешбір өзгеріссіз басын біртұтас етіп біріктіру. 3. лингвистикалық. Сөз тіркесі құрамындағы сөз мүшелерді бір морфологиялық тұтастықта біріктіру арқылы көрінетін кейбір тілдердегі синтаксистік байланыстардың түрі. 4. психол. Психоанализде – қорғаныштың қиял сияқты әрекет ететін қарапайым механизмі.