ЖҮГЕН
1омоним зат есім. Атты кісінің өз ырқына көндіру үшін жылқының басына кигізетін, ауыздығы мен тізгіні бар, қайыстан жасалған әбзел. Жүгенге бас сұқты. Ырқына көнді, бағынды, бойсұнды. Жүгеннің қасқасы. Жүгеннің маңдай жағындағы бөлігі; жүгеннің кеңсірігі мен кекілдірігін жалғастырып тұратын қайыс.