БҰЛАҢҚҰЙРЫҚ
сын есім. 1. Аңшыны алдап, бүркіттi жер қаптырып кететін айлакер. 2. Бiрқалыпты ырғақты, бұлғаңдаған (жылқы малының жүрісi туралы). 3. ауыспалы мағына. Қу, айлакер, алдамшы (адам). Бұлаңқұйрық бүлкек. бейнелі сөзқолданыс. Аттың құйрығын екi жаққа лақтырып, ырғала жүргендегi аяңнан шапшаң жүрісi. Бұлаңқұйрыққа [ түлкi қулыққа ] салды. а) ылдым-жылдым жүрдi, жортып отырды. ә) ауыспалы мағына. Сөзбұйдаға салды, айлаға көштi, қулыққа басты.