ШҮКІРШІЛІК
зат есім. 1. діни. Құдайға шүкір, тәубе қылушылық, қанағат қылушылық. 2. психол. Адамның барды қанағат тұтып, жаратылыс хикметінен ғибрат алып, тәубаға келушілігі, жоққа сабырмен қараушылық. // этнографиялық.діни. Амандық сұрасқанда мұсылман адамның барға ризамын, Алланың бергеніне қанағат, жоққа салауат етемін деген ниетпен білдіретін жауап сөз немесе ризашылықты білдіру сөзі. Шүкіршілік етті [ қылды ]. Ризалық білдірді, тәубе қылды.