ТӘУБЕ
[ араб тілі. ] зат есім. Тағдырға ризалық, шүкіршілік. Тәубе етті [ қылды ]. Шүкіршілік етті; асылық жасамады. Тәубе келтірді. Шүкіршілік етті, тәуба қылды. Тәубеге келді. діни. Бір Аллаға сиынып, кешірім сұрады, іштей күнәсына күйініп, мойындады, шүкіршілік етті. Тәубесіне [ тәубеге ] келтірді [ түсірді ]. Құдайын танытты, сазайн тарттырды. Тәубесінен жаңылды [ жазды ]. Құдайды ұмытты, әділ жолдан тайды. Тәубесін ұмытты. Ешкіммен санаспады; күпірлік етті. Тәубесі есіне [ аузына ] түсті. Құдайды есіне алды; үрейі ұшты, қорықты. Тәубесi [ тобасы ] қабыл болды. діни. Тiлегi орындалды.