ҰРТ
1омоним зат есім. анатомиялық. 1. Жақ пен иекті тұтастырып тұратын езуден шыішытқа дейінгі жердегі етістік. 2. Етік тұмсығының (басының) екі жақ бүйірі. Ұрт еті босады. Ұрты салбырап, жүдеді. Ұрты мен мұрты бірдей май болды. Әбден ішіпжеп ықылық атты, аузы-басы майланды. Ұртын алып, мұртына жалғады. Жетпегенді еппен қулықпен жалғастырғанда айтылады. Ұртына қан толды. Қаны қарайып түтікті, қаһарына мінді. Ұртын майлады. Біреуді ішіпжегізіп, аузын алды. Ұртын кептірді. Менменсіді, кеудесін керді. Ұртын шымшыды. паралингв. Біреудің не өзінің жасаған ұятты іске ішкі сезімін білдіргенде, өкіну т.б. көңіл күйді білдіруде қолданылатын ымишарат. Ұрты суалды [ солды ]. Азыптозды, жүдепжадады.