ҰЛ
зат есім. 1. Еркек бала, ер бала. 2. этнографиялық. Дәстүрлі қазақ мәдениетінде (кенжесі болса) қарашаңырақтың иесі болып қалатын, қартайғанда әкешешесін бағатын әулеттің мұрагері, тегін, ұрпағын жалғастырушы ер бала. 3. Халық қамын ойлайтын ер азамат, елжұртының қорғаушысы. 4. Бозбала, кәмелетке жеткен ер бала. Ұлға балады. Ардақтады, өзгеден бағасын артық көрді. Ұл қылды. Өзінен туған баладай көрді, асырап алды. Ұл тап. этнографиялық. тіле к. Мұрагерің, тірегің болсын деген мағынада жас келіншекке айтылатын бата тілексөз. Ұл тапқандай қуанды. Ерекше қуанды, мәз болды, шаттанды. Ұлын ұяға, қызын қияға қондырды. Балалары отбасын құрып, өмірде өз орындарын тапты. Ұлын ұрымға [ үрімге ], қызын қырымға [ қытайға ] шұбыртты [ зыттырды, тентіретті ]! Үрімбұтағы тоз-тоз болып, қаңғырып кетті. Ұлың Ұрымға [ Үрімге ], қызың қырымға [ қытайға ] шұбырсын [ кетсін, зытсын! ]. қарғ ы с. Үрімбұтағың бытырап, тоз-тоз болсын деген мағынада. Ұлы ойда, қызы қырда. Бытырап, тарап кеткен деген мағынада.