СОЙҚАНзат есім. 1. Бүлік, лаң, ойран. 2. Лаң салғыш адам, бұзық, тентек. Сойқан заман. Ел бүлінген, аласапыран шақ. Сойқан салды [ жасады, шығарды ]. Ойрандады, бүлік салды, лаңдады.