ҚҰБЫЛА
[ араб тілі. ] зат есім. 1. діни. Намаз оқыған кезде бет қарататын жақ, Мекке жақ. 2. Оңтүстік-батыс, күнбатыс; батыс жақ. 3. ауыспалы мағына. Бет бұрған (идеялық) бағыт, бағдар. Құбылаға бас бердi. діни. Құдайға жалбарыну үшін құбылаға бетін қаратты. Құбылаға бас қойды. Басын құбыла жаққа қаратып, намаз оқыды. Құбылаға бет алды [ қойды ]. а) Күннің батысына қарай жол жүрді. ә) Құбылаға бет түзеп, намаз оқыды. Құбылаға қарап, күн өткізді. Жұмыссыз, бекер уақыт өткізді.